**<<فريدون فروغی>>**

شعر زیبای زیر را دوست بسیار عزیزم رسول ترابی در رثای فریدون فروغی سروده است ازتمام دوستانی که ميخواهند به هر نحوی از این ترانه استفاده کنند یا احیانا آن را اجرا کنند ،خواهشمندم قبلا با من تماس بگيرند.

خيلی سخته بی صدایی، وقتی که زاغها ميخونن
 وقتی هر ترانه شون رو ،حرف عاشقانه ميدونن         
خیلی سخته مهر ممنوع، بشينه به روی لبهات
ذره ذره تو بمیری ،حل نشه هیچوقت معمات                  
ببينی همه ميخونن ،زندون حنجره بازه
اما تو هنوز اسیری ،خوندنت برات نيازه                   
راه دلها رو بدونی، اما راهتو ببندن
با نگاه به عمق چشمات ، به شکستنت بخندن                                

                           اما تو بزرگ وپاکی، نگو حيف شد که نخوندی
                             حرمت ترانه ها رو ، تا به انتها رسوندی
                        آره خوب شد که نخوندی،نشدی از این عشیره
                          نشکست بت سکوتت ،به ضرب این شب تیره

خيلی سخته بی صدايی،وقتی که زاغها می خونن
وقتی که حضورشون رو ،بت عاشقی ميدونن           
خيلی سخته بی فروغی ،وقتی که ستاره باشی
توی حسرت شراره ،خیزش دوباره باشی               
خيلی سخته که نخوانت، اما باز عاشق بمونی
 تن ندی به فصل رفتن ، بالب بسته بخونی               
که کسی با غصه هاش، می خواد آواز بخونه
غم که تو سینه باشه، حتی مردن آسونه                   

                    
                          اما تو بزرگ وپاکی، نگو حيف شد که نخوندی
                             حرمت ترانه ها رو ، تا به انتها رسوندی
                        آره خوب شد که نخوندی،نشدی از این عشیره
                          نشکست بت سکوتت ،به ضرب این شب تیره

                                                                                                     رسول ترابی